۹ عادت آدم های تنبل که نشانه هوش است

بیایید واقع‌بین باشیم: «تنبلی» واژه‌ای سنگین است و اکثر ما از کودکی با آن به عنوان یک توهین بزرگ تربیت شده‌ایم؛ چیزی که نشان‌دهنده بی‌انگیزگی، شلختگی یا عدم بهره‌برداری از پتانسیل است. اما اگر بسیاری از رفتارهایی که ما به عنوان تنبلی می‌شناسیم، در واقع نوعی تدبیر هوشمندانه باشند، چه؟

به گزارش بانک اول روانشناسی نشان می‌دهد برخی از عادت‌های به ظاهر تنبلانه می‌توانند نشانه‌هایی از سازگاری، خلاقیت و حتی هوش بالاتر از متوسط باشند. من، کسی که با یک شغل تمام‌وقت، وظایف والدینی و گاهی تعویض پوشک در ساعت دو بامداد دست و پنجه نرم می‌کند، دریافته‌ام که اغلب کارایی با تنبلی اشتباه گرفته می‌شود.

در این مقاله به نه عادت روزمره نگاه کنیم که ممکن است برچسب «تنبلی» به آن‌ها زده شود، اما در واقعیت، نشانگر شیوه هوشمندانه مغز شما هستند.

 

۹ عادت تنبل ها که در واقع نشانه هوش بالا هستند

 

مروری بر موارد زیر داشته باشید که قطعا برخی از آنها برای تان جالب خواهد بود:

 

۱) انتخاب ساده‌ترین مسیر

 

اعتراف می‌کنم: وقتی لباس‌های شسته‌شده را تا می‌کنم، آن‌ها را قبل از قرار دادن در کشو به دسته‌بندی دقیق تقسیم نمی‌کنم. به محض دیدن جوراب‌های الیز، مستقیم آن‌ها را داخل کشو می‌گذارم. برای دیگران ممکن است این رفتار به نظر برسد که دارم از زیر کار در می‌روم.

اما افراد باهوش اغلب مسیر ساده‌تر را انتخاب می‌کنند تا انرژی خود را بهینه کنند. همان‌طور که استیو جابز گفته است: «ساده می‌تواند سخت‌تر از پیچیده باشد.» انتخاب مسیرهای کارآمد، نه تنبلی، بلکه فرصتی برای تمرکز روی مسائل مهم‌تر است.

۲) به تعویق انداختن کارها تا رسیدن مهلت نهایی

 

به تعویق انداختن، پادشاه عادت‌های تنبلی است. اما همه تعویق‌ها یکسان نیستند. برخی افراد تحت فشار بهترین عملکرد خود را نشان می‌دهند و هجوم آدرنالین یک مهلت نزدیک، تمرکز آن‌ها را افزایش می‌دهد.

مثلاً در خانه ما، برنامه‌های شب بچه‌ها گاهی با اختلاف سی دقیقه‌ای شروع می‌شوند، اما در نهایت همه چیز به موقع و با آرامش انجام می‌شود. تعویق استراتژیک، نه اهمال، بلکه نوعی زمان‌بندی هوشمندانه است.

۳) استراحت بیشتر از دیگران

 

گاهی وقتی جولین چرت می‌زند، من بی‌حرکت می‌نشینم؛ نه کار می‌کنم، نه اسکرول می‌کنم، نه چندوظیفگی می‌کنم. برای فردی دیگر، ممکن است این بی‌حرکتی به معنای تنبلی باشد.

اما تحقیقات نشان می‌دهند که استراحت‌های کوتاه به مغز فرصت می‌دهند تا ناخودآگاه ایده‌ها و راه‌حل‌های تازه ایجاد کند. مکث کردن و فاصله گرفتن از کار، در واقع نشانگر مغز هوشمند است که در پس‌زمینه فعال می‌ماند.

 

۴) واگذاری کارها به جای انجام همه کارها به تنهایی

 

درخواست کمک اغلب با برچسب تنبلی مواجه می‌شود، اما افراد باهوش می‌دانند که همکاری و تقسیم کار، بازدهی جمعی را افزایش می‌دهد. در خانه ما، کامیل فرم‌های مدرسه را مدیریت می‌کند و من جعبه‌های ناهار را آماده می‌کنم.

واگذاری هوشمندانه کارها به معنای اجتناب از مسئولیت نیست؛ بلکه بهینه‌سازی انرژی و زمان برای تمرکز روی موارد مهم‌تر است.

۵) کوتاه آمدن در کارهای تکراری

 

گاهی در کارهای ساده، مراحل غیرضروری را حذف می‌کنم، مثل باز کردن کامل درب ظرف ماست برای الیز. برخی آن را شلختگی می‌نامند، اما این رویکرد نشانه توانایی شناسایی الگو و تمرکز روی جزئیات مهم است.

روانشناس رابرت استرنبرگ معتقد است موفقیت در زندگی بیش از دانش آکادمیک، به سازگاری عملی بستگی دارد. کاهش پیچیدگی در کارهای کم‌ریسک، هوشمندی عملی است.

 

۶) اجتناب از معاشرت‌های غیرضروری

 

رد کردن دعوت به مهمانی‌ها یا سکوت در چت‌های گروهی، اغلب به عنوان تنبلی اجتماعی دیده می‌شود. اما تحقیقات نشان می‌دهند افراد با هوش کلامی بالاتر، ترجیح می‌دهند انرژی خود را روی روابط و تعاملات ارزشمندتر سرمایه‌گذاری کنند.

این رفتار، نه ضداجتماعی بودن، بلکه نشانه تمرکز و اولویت‌بندی هوشمندانه است.

۷) رها کردن مسائل تا زمانی که فوری شوند

 

گاهی صبر کردن تا یک مسئله فوریت پیدا کند، باعث می‌شود انرژی روی مشکلات واقعی متمرکز شود و مسائل کم‌اهمیت خودبه‌خود حل شوند. این نوع رها کردن هوشمندانه، به افراد باهوش اجازه می‌دهد منابع خود را برای موارد مهم ذخیره کنند.

۸) گذراندن زمان زیاد در خیال‌پردازی

 

خیال‌پردازی‌های به ظاهر بی‌فایده، در واقع نشانه مغز فعال و خلاق هستند. تحقیقات نشان داده‌اند که مغزهای کارآمد بیشتر وقت خود را صرف خیالبافی و پردازش اطلاعات به شیوه زیرسطحی می‌کنند.

پس اگر حواس‌پرتی شما گاهی به عنوان تنبلی تعبیر می‌شود، ممکن است مغزتان در حال ترسیم ایده‌ها و ارتباطاتی باشد که دیگران هنوز نمی‌بینند.

 

۹) خوابیدن در هر زمان ممکن

 

چرت‌های کوتاه یا خواب اضافی، نه نشانه تنبلی، بلکه سرمایه‌گذاری روی عملکرد و وضوح ذهنی است. متیو واکر، متخصص علوم اعصاب، در کتاب خود «چرا می‌خوابیم» می‌نویسد که خواب کافی، حافظه، یادگیری و حل مسئله را بهینه می‌کند.

افراد باهوش اهمیت استراحت را می‌دانند و آن را محافظت می‌کنند تا مغز و بدن به بالاترین سطح عملکرد برسند.

 

افکار پایانی

بخش زیادی از آنچه ما تنبلی می‌نامیم، در واقع راهکار مغز برای حفظ انرژی، فیلتر کردن نویز و سازگاری با محدودیت‌های زندگی واقعی است. انتخاب مسیرهای ساده، تعویق، استراحت و تقسیم کار، اغلب هوشمندانه‌تر از تلاش بی‌وقفه و بدون تمرکز است.

فرزندپروری به من آموخته است که بقا و موفقیت، تا حد زیادی به همین استراتژی‌ها بستگی دارد. مسیر به ظاهر تنبلی می‌تواند در واقع نشانه‌ای از هوش و کارایی مغز باشد.

در نهایت، تنبلی دشمن نیست؛ گاهی اوقات این یک سیگنال واضح است که مغز ما هوشمندانه‌تر از آنچه فکر می‌کنیم عمل می‌کند.