چگونه با وام ۴ درصدی ثروتمند شویم؟

به گزارش بانک اول ، قبل از هر تصمیمی باید سه عدد را کنار هم بگذارید. نرخ سود واقعی وام که شامل کارمزد، بیمه و جریمه‌ها می‌شود، در مقابل بازدهی انتظاری سرمایه‌گذاری منهای نرخ تورم.

به زبان ساده، اگر وام را با سود ۲۳ درصد می‌گیرید و بازدهی سرمایه‌گذاری شما به‌طور پایدار ۳۵ درصد است، مابه‌التفاوت ۱۲ درصد به جیب شما می‌رود.

اما اگر بازار ریزش کند و بازدهی منفی شود، باید هم اصل وام را برگردانید و هم سود آن را. اینجاست که وام به تله تبدیل می‌شود.

وام‌های ارزان، بهترین گزینه‌اند

در ایران، همه وام‌ها یکسان نیستند. قرض‌الحسنه و وام‌های تکلیفی با نرخ ۴ تا ۱۸ درصد ارزان‌ترین پول در اقتصاد ایران هستند، اما سقف مبلغشان کم است. وام‌های بانکی معمولی مثل مصرفی و جعاله از ۲۳ درصد به بالا شروع می‌شوند و فقط با برنامه دقیق به صرفه‌اند، چون حاشیه سود امن کمی دارند.

وام‌های شخصی و غیررسمی هم با ۴۰ درصد و بیشتر تقریباً همیشه به ضرر borrower تمام می‌شوند، چون بازدهی بازار به‌ندرت به این عدد می‌رسد.

نکته کلیدی این است: با وام ۴ درصدی قرض‌الحسنه، تورم سالانه به‌تنهایی بخش زیادی از هزینه وام را جبران می‌کند. اما با وام ۴۰ درصدی، شما در واقع روی ریسک بازار شرط بسته‌اید.

مرحله اول: اقساط را از سرمایه جدا کنید

بزرگ‌ترین اشتباه رایج این است که همه پول وام وارد دارایی پرنوسان می‌شود و بعد در ماه دوم، برای پرداخت قسط ناچار به فروش در قیمت نامناسب می‌شوید.

قاعده ساده این است:

معادل ۳ تا ۶ ماه اقساط را در صندوق درآمد ثابت یا سپرده روزشمار نگه دارید و فقط باقی‌مانده را سرمایه‌گذاری کنید. در عمل، همین یک قدم می‌تواند تفاوت بین یک سرمایه‌گذاری موفق و یک بحران نقدینگی باشد.

مرحله دوم: تقسیم پول وام بین طلا، بورس و کریپتو

اگر بعد از کنار گذاشتن پول اقساط، مبلغی برای سرمایه‌گذاری باقی ماند، یک تقسیم منطقی برای افق یک تا دو سال چنین است: ۵۰ درصد طلا و صندوق طلا به‌عنوان ستون فقرات سبد، چون بیشترین همبستگی را با تورم و نرخ دلار دارد و کمترین ریسک عملیاتی و بالاترین نقدشوندگی را ارائه می‌دهد.

صندوق‌های طلا در بورس بدون اجرت و بدون ریسک نگهداری فیزیکی، مناسب‌ترین ابزار برای پول قرضی هستند.

۲۵ درصد تتر و دارایی دلاری برای پوشش جهش نرخ ارز و به‌عنوان ذخیره نقدی دلاری، چون تتر نوسان کمی دارد و در شرایط بحرانی سریع‌ترین راه خروج از ریال است.

۱۵ درصد بورس و صندوق‌های سهامی برای بهره‌مندی از رشدهای احتمالی بازار سرمایه، با تمرکز بر سهام صادرات‌محور و صندوق‌های شاخصی. بورس ایران در روندهای تورمی عقب‌ماندگی خود را جبران می‌کند، اما زمان‌بندی آن قابل پیش‌بینی نیست.

و ۱۰ درصد بیت‌کوین و رمزارزهای بزرگ را «پول سوخته» در نظر بگیرید؛ پولی که اگر صفر شود، زندگی و بازپرداخت وام شما به هم نریزد. با پول قرضی هرگز وارد آلت‌کوین‌های کوچک، فیوچرز یا لوریج نشوید.

سه اشتباه مرگبار با پول وام

اول، اهرم روی اهرم. گرفتن وام برای خرید فیوچرز یا بازارهای اهرمی، ریسک را چند برابر می‌کند. با پول قرضی و لیکویید شدن، بدهی باقی می‌ماند اما دارایی نه.

دوم، خرید یک‌باره در سقف. اگر وام را یک‌جا در روز اوج هیجان بازار خرج کنید، اصلاح چند درصدی همان هفته شما را به فروشنده اجباری تبدیل می‌کند.

خرید پله‌ای در سه تا پنج مرحله، ریسک زمان‌بندی را کم می‌کند.

سوم، ورود به طرح‌های تضمینی. هر جا سود ثابت ۵ تا ۱۰ درصد ماهانه وعده داده شد، به احتمال زیاد پانزی است و با پول وام، این نوع ریسک قابل تحمل نیست.

جمع‌بندی

وام در اقتصاد تورمی می‌تواند ثروت بسازد، اما فقط برای کسی که سه شرط را رعایت کند: نرخ سود وام واقعاً پایین باشد، اقساط از قبل تأمین شده باشد و سرمایه‌گذاری متنوع و کم‌ریسک باشد.

کسی که با وام ۲۳ درصدی، پول را در رمزارز پرنوسان یا طرح‌های تضمینی می‌ریزد، نه پولدار می‌شود و نه حتی بدهی‌اش را به‌راحتی پس می‌دهد.

برای بیشترِ افراد، منطقی‌ترین سناریو این است: وام ارزان بگیرید، اقساط را جدا کنید، بخش اصلی را در طلا و دارایی دلاری نگه دارید و تنها سهم کوچکی را به بازارهای پرریسک بدهید.